Ik maak aanstalten om via de open deur de trein uit te gaan. De straat ligt een meter lager, dus dat moet kunnen. Ik wil verder. Honderd meter verderop loopt de provinciale weg. Daar is een bushalte, daar wil ik heen. Maar het is ten strengste verboden de trein te verlaten! De politie roept mij tot de orde. Ik moet in de trein blijven. De politie gaat de trein aan de onderkant schouwen, legt men mij uit. Daar kunnen zich nog menselijke resten bevinden. Zodra de politie de trein vrijgeeft kan die doorrijden naar Arnhem. Niemand weet hoe lang dat kan duren. Mijn afspraak haal ik toch niet meer. In doffe berusting begin ik met het schrijven van deze blog.

Vlak onder mijn treinraam verzamelen zich een stuk of tien hulpverleners. Brandweerlieden, mensen van ProRail, NS-personeel, ambulancepersoneel. Ze staan in een grote kring. De politie komt er ook bij. Alle gezichten staan strak en ernstig. Eentje is in de weer met een iPad. Een ander belt. Een derde neemt een slok water. Dan verlaat het ambulancepersoneel de kring abrupt om naar de rampplek te gaan. Zij halen de resten van het slachtoffer weg. Geen prettig werk. Een NS-functionaris loopt door de trein en vraagt de reizigers of alles in orde is. En passant meldt hij nog dat de machinist en conducteur op deze trein worden vervangen. ‘Omdat ze te emotioneel kunnen zijn om verder te rijden’, zegt hij liefdevol. Ik denk aan de impact die schokkende gebeurtenissen op mensen kunnen hebben. Ooit was ik betrokken bij het opstellen van een richtlijn hierover.[i] Collegiale ondersteuning is goed. Maar het wordt afgeraden om kort na een incident al te actief de emoties uit te gaan vragen die de getroffene mogelijk heeft.

Na een stilstand van één uur en twintig minuten komt de trein langzaam weer op gang. In mijn coupé keren de reizigersgesprekken terug naar de alledaagse onderwerpen. Het WK voetbal. De gemiste schoolles. De komende vakantie. We komen aan in Arnhem. Daar wordt van alles omgeroepen. Wie naar Enschede wil moet via Utrecht reizen. Er wordt mij een gratis cappuccino aangeboden. Ik ga mijn blog afronden.

Iemand is uit het leven gestapt. De trein verricht de executie, ongewild. De machinist zit in het epicentrum van de schok. Hij ziet het vlak voor zijn ogen. Hij zal er de komende tijd best wel last van hebben. Maar waarschijnlijk is hij over een paar weken weer fit voor zijn werk.

Vanuit het epicentrum plant de schok zich als een kringvormige golf voort in de ruime omgeving. Tot ver over het Nederlandse spoorwegnet. De golf dooft langzaam uit. Voor veel mensen staat het leven even stil. Een uur, anderhalf uur. Daarna gaat iedereen gewoon verder waar hij is gebleven. Alsof er niets is gebeurd.

Blog van André Weel, bedrijfsarts en trainer beroepsopleidingen en nascholing YF Academy. Bron: Medisch Contact van 14 juni jl.

[1]            https://www.impact-kenniscentrum.nl/nl/producten/richtlijn-psychosociale-ondersteuning-geuniformeerden